بار ديگر ثابت شد که سرمايه‌گذاري مناسب همراه با برنامه ريزي درست از مهمترين عوامل موفقيت در ورزش است.

به گزارش خبرنگار «بازتاب ورزشي»، سال‌هاست که ورزش ما در تقلاي رفتن بر سکوهاي آسيايي و جهاني چشم به درخشش ورزش‌هاي انفرادي دوخته که در سايه همت و درخشش انفرادي ورزشکاران هم افتخاراتي را به دست آورده است.

موفقيت اخير نوجوانان واليبال ايران در ايستادن بر سکوي قهرماني جهان و کسب نخستين طلاي جهان يک ورزش گروهي، نتيجه روندي است که سال‌ها قبل آغاز شده و سرانجام با يک سلسله مديريت‌هاي درست و برنامه ريزي مناسب به نتيجه رسيد.

برنامه ريزي و آموزش از سنين پايه و استعداديابي، سنگ بناي ورزش هر کشوري است و اين حقيقت در سال‌هاي اخير در دو ورزش تيمي ما نمود روشني داشته است.

بسکتبال ما براي نخستين بار در تاريخ ورزش ايران، قهرمان آسيا شد که بايد براي پي بردن به ريشه اين موفقيت‌ها بايد به ريشه‌يابي پيروزي تيمي بپردازيم که در فينال، لبنان يکي از قدرت‌هاي هميشگي آسيا را مغلوب کرد. بازيکناني که در سنين پايين به خوبي کشف شده و با هدايت استعداهايشان در قالب تيمي به عنوام نوجوانان گنجيدند و سپس با درخشش در رده‌هاي بسكتبال جوانان و اميد در غرب آسيا، با افزايش تجربه در بازي‌‌هاي آسيايي دوحه و جام ملت‌هاي آسياي 2007 در چين به اوج رسيده و پس از يک مقام سومي در بازي‌هاي آسيايي، در جام ملت‌ها قهرمان شدند.

اما زماني به آينده بسکتبال اميدوارتر مي‌شويم که مي‌بينيم جوانان بسکتبال کشورمان هم در رقابت‌هاي غرب آسيا با اقتدار مقام نخست را از آن خود کرده و بي رقيب پيش مي‌روند.

حکايت واليبال هم حکايت مشابهي است كه با اعمال برنامه‌هاي درست، افتخارات بسياري را براي ورزش ايران به ارمغان آورده است. اين روند از ده، دوازده سال پيش و با درخشش از رده نوجوانان و جوانان آغاز شد، قهرماني آسيا در دو رده پايه و نايب قهرماني نوجوانان جهان در سال 2001 در قاهره، با نايب قهرماني تيم بزرگسالان ايران در بازي‌هاي آسياي 2002 بوسان پيگيري شد.

سومي نوجوانان جهان در 2003، با درخشش تيم بزرگسالان در جام جهاني واليبال 2006 و گرفتن يك ست از ايتالياي قهار ادامه يافت تا سرانجام آگوست 2007 ماهي تاريخي براي ثمردهي زحمات چندساله مربيان، مديران و بازيكنان اين رشته باشد.

اما بسكتبال و واليبال در حالي شادي را براي ملت ايران به ارمغان آوردند كه پرطرفدارترين رشته ورزشي ايرانيان يعني فوتبال، همه را نااميد كرده بود.

فوتبال در حالي با اختصاص بودجه‌هاي كلان به خود ناكام ماند كه جمعي از بهترين بازيكنان تاريخ فوتبال ما نتوانستند معناي اتحاد و يكدلي را در قالب يك تيم پياده كنند تا در اين ميان تيمي مانند عراق، از كشوري پاره پاره قهرمان شود.
با همه اين اوصاف، بايد به نقش مربيان توانمند خارجي در هدايت تيم‌هاي واليبال و بسكتبال اشاره كرد. ترومن و ست كوويچ مربياني بودند كه هر لحظه و هر ثانيه، با توجه به شرايط بازي همه چيز را تغيير مي‌دادند تا ايران در حساس‌ترين لحظات با تكيه بر علم اين مربيان و همت نوجوانان ايراني، سربلند باشد؛ خلائي كه در تيم ملي فوتبال به شدت حس شد.

براي درك اين مفهوم كافي است به اظهارنظرهاي اين دو مربي صربستاني پيش از اعزام به مسابقات نگاهي بيندازيم: «ست كوويچ» با احاطه كامل به استانداردهاي جهاني اين رشته، آمادگي تيم واليبال نوجوانان را 95درصد خواند و پيش از ترك تهران اعلام كرد كه ملت ايران منتظر سورپرايز بزرگي باشند و اينگونه شد.

ترومن هم آنقدر به كار خود ايمان داشت كه فدراسيون و بازيكنان به او اعتماد كامل داشتند و بهترين بازيكنان تيم، دانش بالاي او و نقش وي در ايجاد شخصيت قهرماني در تيم را از عوامل مؤثر كسب موفقيت مي‌دانستند.

به هر حال روندي كه به خوبي در چند سال گذشته آغاز و ادامه يافته است، بايد در سال‌هاي آينده نيز به همين ترتيب پيش رود تا اين موفقيت‌ها مقطعي نبوده و نام پرافتخار ايران هميشه در ميادين بين‌المللي مطرح باشد؛ ضمن اين‌كه اين دو رشته مي‌توانند الگوهاي خوبي براي فوتبال در بكارگيري و اعمال استانداردهاي جهاني در جهت پيشرفت باشند.