در پایان وقت اداری پنج شنبه مهلت ثبت نام کاندیدهای ریاست بر فوتبال ایران و عضویت در هیات رئیسه آن پایان می یابد، اما هنوز که هنوز است سازمان ورزش و به خصوص همان خرد جمعی که شاهکار جام ملت های آسیا را رقم زد، نتوانسته بر روی نام یک مدیر توانا و مقتدر برای اداره فوتبال کشور تمرکز کند و به عنوان متولی ورزش کشور دست کم رضایت یا عدم رضایت خود را از آن نشان بدهد.

به گزارش خبرنگار «بازتاب ورزشی»، پس از این که مشخص شد چهره هایی مانند آجرلو، بیادی، مایلی کهن و . . . به خلاف خبرهای مختلف و تصورات موجود شانس زیادی حتی برای پذیرش کاندیداتوری آنها در انتخابات فدراسیون فوتبال توسط 10 رای عضو مجمع وجود ندارد، جریان سوپرمن های فوتبال در تلاش برای معرفی و پرده برداری از کاندید در سایه خود برای انتخابات آتی فوتبال ایران است.

در این بین سرگردانی سازمان ورزش و به خصوص معاونانی که نقش خرد جمعی را بازی می کنند و با بهره گیری از جلسه های خصوصی عوامل شاهکاری مانند جام ملت های آسیا را منصوب می کنند، این روزها بدجوری گرفتار وضعیت پیش آمده هستند.

وضعیتی که حالا به بخش های قشنگ خود نزدیک شده و پیش بینی 6 ماه پیش بازتاب ورزشی در مورد حضور سایه وار سوپرمن ها در انتخابات و ترس سازمان ورزش از ورود به دامنه انتخابات فدراسیون فوتبال را بیشتر نشان داده و ماجرا را جالب تر می‌کند.

این ماجرا را باید به حضور مدیر چسبیده و خنثی 6 سال گذشته ای اضافه کرد که چون ورودش در معاونت سازمان ورزش و کمیته ملی المپیک بسیار خنثی و منشا خیر بوده، حالا برای اینکه از دستش راحت شوند، به مانند دفعه قبل که از سازمان ورزش به ساختمان گاندی فرستاده شد، حالا نیز آدرس سئول جنوبی را به وی داده اند شاید فرجی شود و در آستانه المپیک پکن وی به جای دیگری برود.

البته بگذریم که در ورزش این کشور رو در بایستی غوغا کرده و وقتی نتوان چسبیده های سیاسی را از ورزش کند، پس طبیعی است کسی که دست کم چند عکس با شورت ورزشی دارد را به هیچ عنوان نتوان از این مناصب جذاب جدا کرد.

اما از این سو تنها کاندید غیر سیاسی و مدیر ورزشی که مورد غضب سوپرمن های فوتبال است به خاطر فضای نامناسب و پشت پرده هایی که حالا قدرتمندتر از متولی سازمان ورزش خودنمایی می کند، قصد انصراف از شرکت در انتخابات فدراسیون فوتبال را دارد. در مقابل خرد جمعی و معاونانی که زمان 9 ماهه برای رایزنی با چهره های موفق را تلف کرده اند از این ماجرا چنان آشفته شده اند که به یک باره راهی دفتر رئیس سازمان شده تا راه چاره ای برای باقی ماندن وی در مبارزه انتخاباتی فوتبال ایران پیدا کند، اما جالبتر ماجرا این است که در این شرایط بازهم غرور سیاسی آقایان اجازه و جرات برقراری ارتباط با چهره های موثر و جمع بندی مدیریتی و متحد کردن فوتبالی ها را نمی‌دهد!

البته نباید از نقش سرپرست فدراسیون فوتبال که با استفاده از فضای موجود و انگیزه های فراوان برای نشان دادن برد مدیریتی خودش در حال رایزنی های گسترده و همزمان با گروه های مختلف حاضر در انتخابات است، به سادگی گذشت.

وی زمانی پیشنهاد مدیرعاملی باشگاه استقلال و پرسپولیس را دست چرخان می کند، زمانی دیگر به دنبال رایزنی های موازی با گروه های باقی مانده در عرصه انتخابات است و معلوم نیست در این بازار مسگرهایی که سرپرست فدراسیون راه انداخته آیا صدای خودش هم به کسی می رسد؟!

ولی باید قبول کنیم یک بار دیگر معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان ورزش در یک آزمون سخت و زمانی کمتر از 48 ساعت قرار گرفته که سرانجام فوتبال کشور به آن گره خورده است. چون آنچه در این زمان اندک رقم بخورد بی شک تا 4 سال دیگر هر اتفاقی که در فوتبال ایران رخ می دهد، به عنوان تابلو و نتیجه عملکرد مدیریتی متولیان وقت ورزش خواهد بود.

رئیس سازمان ورزش باید فوتبال ایران را به مانند وزنه برداری، والیبال، بسکتبال و . . . به دست مدیران ورزشی غیرسیاسی بسپارد تا طعم موفقیت های ملی و جهانی فوتبال کام جامعه ورزش دوستان ایران را شیرین کند.